melodi

گفته های یک جامعه دموکرات 3

2012-01-25T05:59:00.000-08:00

همه افراد جامعه در زیر قانون قرار دارند

گفته های یک جامعه دموکرات 2

2012-01-25T05:44:00.000-08:00

سیاست مجموعه فعالیتهایی است که ارزشها را در یک جامعه نشانده و توزیع می کند.. سیستم به معنی ارتباطات متقابل بین همه اجزای مجموعه است ...
پس سیستم سیاسی = ارتباطات اجزای جامعه برای نشاندن ارزشها و اعتباربخشی به آنها در جامعه

گفته های یک جامعه دموکرات 1

2012-01-11T06:26:00.000-08:00

نظر درست و غلط ندارد، همه حق دارند نظر خود را بازگو کنند با این شرط که برای حرفشان دلیل و سند داشته باشند

تحریم فعال نمایش انتخاباتی

2012-01-02T09:47:00.000-08:00

در راستای پست قبلی - دعوت جمعی از بلاگرها به تحریم فعال نمایش انتخاباتی - تنها شرکت نکردن چاره نیست؛ لازم است نگذاریم دزد فرصت طلب به هدفش برسد و همچون گذشته با خنده ای شیطانی همه را به بازی گیرد

طرح مشترک

2012-01-02T08:29:00.000-08:00

دعوت جمعی از بلاگرها به تحریم فعال نمایش انتخاباتی حکومت ایران

دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیش از این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیان نمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایت و تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروتهای نفتی نمود تا حجت را بر همگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد. پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ای بود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیز اصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست از اصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.

اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یا شاید هم 2/98 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاه های تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور "حماسی" مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.

انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاحطلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.

ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولتهای هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای بوده اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.

لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعههای فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.

همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشیای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله گرفته و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش بگیرند و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.

1- آخرین لیست وبلاگهای امضا کننده را از http://akarim8808.blogspot.com دنبال نمایید.

2- در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.

نامه به خامنه ای

2011-12-24T04:53:00.000-08:00

آقای خامنه ای برایت می نویسم

نه برای انتقاد از تو و از روی تنفرم نسبت به تو.

امیدی نیست که نامه ام به تو برسد، اما نمی توانم این قانون را نادیده بگیرم که هر آن چیزی به دست صاحب واقعی اش خواهد رسید.

پس با خاطری پر از اطمینان برایت می نویسم.

می نویسم تا بدانی که نوری زاد یک دست، یک صدا نیست؛ می خواهم کنار او بایستم، دستش را صمیمانه بفشارم و بگویم این دلهای یکی شده ی ماست که آنان را که خواهان لگدمال کردن انسانیت ها هستند، ناامید و پشیمان خواهد کرد.

آقای خامنه ای درواقع برای تو نمی نویسم، زیرا از تو چه امیدی؟ تو که با همدستانت رویاهای کودکیمان را گرفتید، آرزویمان این شد که بمب بر خانه مان نیفتد، پدرمان درجنگ کشته نشود. نوجوانیمان را در نگرانی های لباس سفید و سیاه، مواظبت از حرف هایمان که مبادا مقابل نامتان حضرت و آیت الله و مابقی را نگوییم و بشویم یک زندانی سیاسی، غرق ساختید. جوانیمان را به فنا دادید؛ دلمشغولیمان را کردید ترس از اوین، نگاه های تحقیر آمیز کشورهای دیگر که جنایتکاریم، تنها دستاوردمان بمب اتم است برای کشتن انسانها. و هزاران هزار دیگر که اینها فقط ذره ای بودند ..

حالا خودت بگو! امید داشته باشم که نامه ام را بخوانی، تکانی بخوری، پشیمان شوی، قدرت را به خودش وابگذاری ؟؟

می دانم که ندیده و نشنیده می گیری اینهمه را، پس می نویسم تا ببینی که گرچه آنچه از دستان بظاهر پرزورتان برمی آید، به آنانکه دلشان برای انسانیت می تپد، روا می دارید؛ اما بدانید دلهایمان دست دلهایشان را محکم گرفته است..

بدانید بر خلاف تصور شما واقعیت دنیا همین دلهای بهم پیوسته است و شما تنها به ظاهرهای به شما پیوسته اعتماد و تکیه کرده اید..

آن می ماند که فنانشدنی است

کدام زور، کدام دیکتاتوری، کدام نابهنجاری ماندنی بوده که شما باشید ؟؟

همه چیز را ندید بگیرید! اما باور کنید که ماندنی نیستید ...

شب یلدا

2011-12-19T15:27:00.000-08:00

!این شب یلدا گرمترین یلدای هموطنم خواهد بود

چگونه ایرانم را بسازم؟ 1

2011-12-16T15:12:00.000-08:00

* فکر کردن با انجام شدن فرق دارد؛ برای ساختن، باید شروع کنم

دوستـی می گـوید*

اعتراض وبلاگ نویسان سبز به ایجاد فضای سرکوب و اختناق در کردستان

2011-08-01T01:33:00.000-07:00

در شرایط جاری، حکومت خودکامه ایران در ضعیف ترین وضعیت ممکن از نظر مشروعیت داخلی و بین المللی به سر می برد. از همین روست که جمهوری اسلامی برای سرپوش گذاشتن بر بحران مشروعیتی که بدان گرفتار آمده، نیروهای سرکوبگرش را به بهانه مقابله با فعالیت نیروهای های تروریستی و جدایی طلب و در عمل به منظور ایجاد جو رعب و وحشت به منطقه کردستان فرستاده است. لذا جمعی از وبلاگ نویسان سبز در حمایت از مردم کردستان، ضمن اعتراض به سیاست های سرکوبگرانه حکومت ایران ، موارد ذیل را اعلام می دارند:

1- در عصر مبارزات مدنی، فعالیت های تروریستی و مشی مسلحانه نمی تواند ضامن احقاق حقوق هیچ بخشی از ملت ایران باشد و تنها راه را برای سرکوب بیشتر باز می کند. در عین حال به این موضوع واقف هستیم که راهبرد دایمی جمهوری اسلامی در مواجهه با اعتراضات اقلیت های قومی و مذهبی این بوده است که با بهانه قرار دادن فعالیت های مسلحانه گروه های تروریستی مانند پژاک، اصل مطالبات اقلیت ها را مخدوش جلوه داده و با ایجاد فضای پلیسی و امنیتی، فعالیت های مدنی اقلیت های قومی برای کسب برابری حقوقی را سرکوب نماید. لذا ما امضاکنندگان این بیانیه، ضمن مرزبندی و مخالفت با گروههای جدایی طلب و گروههایی که مشی مسلحانه را برگزیده اند و همچنین محکوم نمودن هر گونه حرکت تروریستی از سوی این گروهها، حمایت خود را از اعتراضات مدنی اقلیت های قومی و مذهبی ابراز می نماییم.

2- در لشکرکشی های حکومت ایران که به بهانه دفاع از مردم منطقه کردستان صورت می گیرد، بیشترین آسبب را مردم منطقه می بینند. این حجم از آتش گشودن ها و حملات گسترده نه متناسب با تهدیدات موجود است و نه تضمین کننده امنیت مردم منطقه. خبرهایی که از مناطق درگیری منتشر شده است حکایت از آن دارد که مردم بسیاری آواره و دچار آسیب شده اند. حکومت ایران قطعا نسبت به این مسایل مسئول می باشد و توجه مجامع حقوق بشری را به تبعات این اقدامات جلب می کنیم. عدم تحرک نهادهای بین المللی و حقوق بشری و سکوت خبری نسبی که بر این حوادث سایه افکنده است بر نگرانی های موجود افزوده است. بر این باور هستیم که در این شرایط، حضور نمایندگان نهادهای بین المللی و حقوق بشری و همچنین خبرنگاران آزاد می تواند به ارائه گزارشات مستقل و نهایتا کاهش حجم خشونت نیروهای دولتی منجر شود.

3- سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بازوی حکومت ایران در ترور فعالین سیاسی داخل و خارج کشور بوده و همچنین نقشی عمده در ایجاد ناامنی های بین المللی و علی الخصوص منطقه خاور میانه بر عهده دارد. بنابراین سپاه پاسداران که خود یک نهاد تروریستی است نمی تواند مدعی مبارزه با فعالیت های تروریستی شود. از طرف دیگر بواسطه نقش برجسته سپاه پاسداران در سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز مردم، این نهاد فاقد مشروعیت مردمی برای دفاع از مردم ایران در مقابله با تهدیدات داخلی و بین المللی می باشد.

4- روش های سرکوبگرانه هرگز راه حل مشکلات مناطق مرزی نیست و تنها به ابعاد نارضایتی ها افزوده است به گونه ای که ناآرامی های قومی یکی از اصلی ترین چالش های آینده کشور خواهد بود. متاسفانه سیاست مشت آهنین حکومت ایران در برخورد با مطالبات اقلیت های قومی و مذهبی، کشور را بصورت جدی در معرض چندپارگی قرار داده است. این موضوع، بار مسولیت نیروهای حاضر در جنبش سبز را سنگینتر می کند به نحوی که مساله اقوام باید به عنوان یکی از مهمترین سرفصلهای مطالبات جنبش، مد نظر قرار گیرد. یادآور می شویم که بر طبق منشور سبز:

· ضروری است، برای رهایی مردم از هرگونه سلطة سیاسی (استبداد، یکه سالاری و انحصارطلبی)، سلطة اجتماعی (تبعیض و نابرابری های اجتماعی) و سلطة فرهنگی (وابستگی و انقیاد فکری) تلاش شود. بر همین اساس جنبش سبز بر حمایت از حقوق زنان، نفی هرگونه تبعیض جنسیتی و احترام به حقوق اقوام و مذاهب مختلف ایرانی تأکید ویژه دارد.

· تلاش برای تحقق حقوق قانونی و احترام اخلاقی اقلیت های دینی و مذهبی و قومی از طریق زمینه سازی برای مشارکت فعال و نهادمند آنان در فرایندهای تصمیم گیری سیاسی در کشور، با تکیه بر هویت مشترک ایرانی و به رسمیت شناختن تنوع و تعدد فرهنگی، یکی از فعالیت های عمده جنبش سبز است.

5- فعالین مدنی اقلیت های قومی و مذهبی به خوبی آگاهند که نه مساله استبداد حاکم بر ایران بدون کمک آنها حل خواهد شد و نه مساله تبعیض اقلیت ها بدون آگاهی و همراهی همه مردم ایران رفع خواهد شد. جدا نمودن مشکلات حوزه اقلیت ها از بقیه مسایل جاری ایران راهبرد موثری برای حل مشکلات این حوزه نیست و تنها به پراکنده شدن نیروی اجتماعی مخالف حکومت منجر می شود. ریشه مشکلات و تبعیض های موجود را نه در عدم استقلال از حکومت مرکزی، بلکه در خودکامگی و استبداد رای و عدم اعتقاد به قوانین حقوق بشری حکومت فعلی ایران باید جست که نه تنها برای اقلیت های قومی و مذهبی، بلکه برای تمامی ایرانیان، مصیبت آفرین بوده است. بی شک حکومتی که منطبق بر بنیان های دمکراتیک و اصول حقوق بشری بنا شده باشد، می تواند تضمین کننده حقوق شهروندی همه ایرانیان فارغ از هر زبان و فرهنگ و مذهب باشد.

6- راه برون رفت از شرایط موجود، همکاری و همدلی فعالین مدنی اقوام و فعالین سبز بر اساس حقوق بشر و در راستای نهادینه کردن حقوق شهروندی برابر می باشد. لذا لازم است تا تک تک ایرانیان، با حقوق شهروندی خویش آشنا شوند، و با تکیه بر این آگاهی و همدلی، متحدانه برای رسیدن به ایران برای همه ایرانیان، کوشش نمایند.

1- آخرین لیست وبلاگ های امضا کننده را از http://alireza222.blogspot.com دنبال نمایید.

2- در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس weblogersabz@gmail.com ایمیل نمایید.

نامه به زندانی

2011-07-01T05:18:00.000-07:00

سلام J

زندانی می فهمم تو را.

نه نمی فهمم. من سهمم از زندانی بودن تنها حسش بوده است. همین

نفسم بند آمده بود . هوا کم داشتم برای نفس کشیدن

چه حس بدی است حس دربند بودن ..

چیزی تو را دربرمی گیرد و خفه ات می کند.. می خواهی یا بمیری یا دنیا شکافته شود، به نور برسی .. آنجا که هیچ چیز و هیچ کسی نباشد.. بتوانی بیرون بپری و سبک پرواز کنی

اما ...

این میله های آهنی بنظر شکستنی نمی آیند و کلید بازشدنشان هم در دست دیگری است

آنکه اعتقادی به آزادی تو ندارد.. زیرا آزادی تو را برای زندگیش خطرناک می داند!

رفیق من! بگذار در مورد او حرف نزنیم

نشسته ایم و گپی می زنیم. بگذار از خودمان بگوییم

دلم برایت بگوید که آزادی حس شیرینی است. بیا کمی شیرینی مزه کنیم J .

یادم آمد که آزادی را حس کرده ام. بگذار برایت بگویم که روزی، لحظه ای نگاهی عاشقانه همه وجودم را از بندها انگار رها کرد. حس کردم که آزادم. شیرین بود. به جاودانگی اعتقاد پیدا کردم . زیرا آزادی را جاودانه می خواستم

یادم نرفته بگویمت که شاید کلید آزادی کسی در چشمان تو باشد

رفیق من. گرچه بند زندان ناگسستنی است.. اما شاید هنوز آنجا کسانی را داری که تنها چیزی که دارند، نگاه توست

می دانم پر از دردی، پر از فکر ناراحتی و رنج خانواده ات. اما انگار دردها هم مثل میله های زندان می خواهند محکم سرجای خود بمانند

کاری از دستم برنمی آید رفیق

شاید هم خودم را به خریت زده ام، نمی دانم

اما همصحبتی ات برایم یک دنیا صفا بود

بازهم بیا، بنشین باهم حرف بزنیم J

2011-07-01T05:16:00.000-07:00

. . . . .

هیلا صدیقی -- در رابطه پدرهای دربند و فرزندانشان

2011-07-01T02:00:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=736l64kxV6U

نامه به یک انسان زندانی سیاسی

2011-06-30T14:08:00.000-07:00

سلام

بقول او که گفت نامه باید ساده باشد، بدور از رنگ و ریا، برایت می نویسم: حال همه ما خوب است، اما تو باور نکن

می خواستم نگران حالت باشم، دیدم حال من نگران کننده تر است .. تو آزادی را فریاد زدی و همه می دانند که برایش ایستاده ای. من آزادی را می خواهم اما نمی دانم آیا واقعن می خواهمش یا نه.

دلم می خواهد آزاد باشی.. اما باز می گویم .. مگر زندان فقط چند میله آهنی است؟

در این لحظه به این فکر می کنم آیا کسی هست که آزاد است؟!

اما می دانم، حس می کنم و باور دارم که آزادی زیباست و حق انسانهاست و حق همه است، پس می خواهم که همه مان آزاد شویم .. نه پشت میله های آهنی باشیم .. نه پشت میله های انگشتان دست یک هم ریشه .. نه پشت میله های نامرئی اندیشه های نامردان.

ساده تر بگویم .. به تو که می اندیشم، دلم برای آزادی تنگ می شود .. و مثل یه تشنه رویای دنیای انسانهای آزاد را می بینم.

فرقش اینست که تو درد این نقاشی رویا را بیشتر می کشی.

یادم رفت .. تو باید نگران من می بودی یا من؟

شاید فرقی هم نمی کند .. زمانی که آزادی نیست

پس چرا برایت می نویسم؟!

که بگویم .. همدردیم .. بقول آن یکی دیگر، دردمشترکمان را فریاد کنم

که بگویم .. گرچه آزادیمان را گرفته اند .. اما دلم هنوز با دلت آشناست .. این را که کسی نمی تواند ازما بگیرد.. می نویسم که برایت بگویم یکی اینجاست که کنار تو نشسته است و به آزادی فکر می کند .. دیدم که دیگرانی هم اینجا نشسته اند و دلشان آزادی می خواهد

می خواهم بدانی که من هم همان بیت شعر را زمزمه می کنم .. روزی ما دوباره همدیگر را خواهیم یافت

روزی دوباره در هوای آزادی با دیدن همه زیباییها که اتفاق افتاده اند، فریاد خواهیم کشید

خنده خانواده هایمان را خواهیم دید

عشق را حس خواهیم کرد

و زیبا زندگی خواهیم کرد

برادرم، خواهرم .. ارزشش را دارد

آزادی و عشق ارزشش را دارند که اینگونه بی تابشان باشیم

تو بهتر از من، راه رسیدن به آزادی را رفتی

اما من هم بفکر افتاده ام ... رفتن تو و خون آن هم ریشه ی دیگرم .. بیدارم کرده انگار

ما به آزادی می رسیم .. چون آزادی زیباترین واژه است و همه یک روز یادشان می افتد که "آزادی" را دوست دارند

آن روز شاید همین امروز است

می دانم درد داری... سنگین ترین دردها... کوه غم مهمانت است

می دانم

اما دردت، غمت، بی شک پایه محکمی است برای آزادی .... ای پیام رسان آزادی

. . .

2011-06-30T05:27:00.001-07:00

♩